U bevindt zich hier: Home » over Tornax » Geschiedenis


Tornax nieuwsfeed!Tornax nieuwsfeed! |

Geschiedenis

Geschiedenis Volleybal

Ontstaan
Uit tekeningen blijkt dat al in de 16e eeuw aan het Engelse hof van koningin Elizabeth een spel werd gespeeld dat veel op volleybal leek. Maar officieel geldt de Amerikaan William G. Morgan als de bedenker van het volleybal. William G. Morgan was sportleider bij de Young Men Christian Association (YMCA) in Massachusetts. Hij gaf onder meer les aan een groep al wat oudere zakenlieden. Het toen al bekende basketbal vond hij iets te hard voor deze groep en hij bedacht in 1895 een ander spel.

Eerste regels
William G. Morgan verzamelde spelregels uit de bestaande sporten als tennis, basketbal en baseball. Deze regels bij elkaar werd volleybal. De bal moest zonder de grond te raken over het net worden gespeeld. Dit heet volley. Een netserve mocht één keer over en je mocht in het spel dribbelen tot één meter voor het net. Dribbelen hield in, de bal voor jezelf omhoog spelen. Een wedstrijd bestond uit innings. Zo'n inning was voorbij als alle spelers van beide teams een serveerbeurt hadden gehad. Bovendien was het mogelijk één tegen één te spelen, maar ook tien tegen tien. En om de vingers van de dames te beschermen konden zij de bal eerst vangen en dan opgooien.

Verdere ontwikkeling
De YMCA zag wel wat in dit spel en ging het verder ontwikkelen met de nodige wijzigingen:
1900 - afschaffen van het dribbelen
1912 - invoeren van het doordraaien
1917 - regeling dat een game tot 15 punten gaat
1918 - regeling dat zes spelers per team in het veld staan

Volleybal in Nederland
Na een bezoek aan de Amerikaanse staat Illinois in 1925 bracht pater Simon Buis (1892 - 1960) het spel naar Nederland. Volleybal werd voor het eerste gespeeld in het Missiehuis Sint Willebrord in Uden. Maar verder dan andere missiehuizen en seminaries kwam het volleybal niet. De Amsterdamse Maatschappij voor Jongemannen (AMVJ) nodigde in 1928 de Engelse YMCA-sportleider Lew Lake uit om een demonstratie te geven in basketbal en volleybal. Het spel sloeg zo aan bij de AMVJ, dat niet lang daarna - in 1930 - een aparte volleybalclub werd opgericht met de naam AMVJ. Het volleybal werd pas bekender toen in 1945 de militairen uit Canada, Polen en Amerika overal in het land volleybal speelden. In de naoorlogse jaren werd volleybal een echte schoolsport.

Wedstrijd
Topvolleybal speelt zich, letterlijk en figuurlijk, op een hoog niveau af. Een wedstrijd duurt tussen de 1 en 2 uur. Uit een meestal diepe verdedigingshouding moet vaak snel gevallen, gestart en gedoken worden om de bal zowel binnen als (zo nodig) buiten het veld van de grond te houden.
Midaanvallers springen gemiddeld meer dan 150 keer maximaal op, conditioneel gezien een behoorlijk hoogstandje. Het verhaaltje dat een volleyballer geen conditie heeft is een fabeltje.

Geschiedenis Tornax

De volleybalvereniging Tornax is opgericht op 24 maart 1970. Het doel van de vereniging is "het beoefenen van het volleybalspel" en door dit spel de leden een goede en sportieve geest en lichamelijke ontwikkeling aan te kweken. De naam Tornax is een fantasienaam en is geen samentrekking van Tornado en Ajax. De clubkleuren werden vastgesteld op oranje/wit. Het aantal leden bedroeg bij de oprichting 32.

Eigenlijk wilden de toenmalige aspirant-leden de oprichting reeds een half jaar eerder laten plaatsvinden, maar er was in Ruurlo één gymnastiekzaal, waar eerst de ramen moesten worden vervangen in verband met de veiligheid.

In de beginjaren hadden de trainingen en de wedstrijden plaats in de gymnastiekzaal aan de Schoolstraat. Deze zaal was eigenlijk te klein en onze vereniging moest dispensatie aanvragen aan de Nederlandse Volleybal Bond (Nevobo), zodat er toch wedstrijden gespeeld konden worden.In die jaren is er bij het gemeentebestuur van Ruurlo aangedrongen op de bouw van een sporthal. Deze sporthal werd opengesteld op 16 juni 1979 en verhuisde Tornax van de gymzaal naar de sporthal.

Het aantal leden groeide de eerste jaren onstuimig; in september 1970 - 60 leden en op 13 maart 1971 werd het 100-ste lid genoteerd. Op 30 juni 1979 waren er 132 leden.

In augustus van dat jaar, dus na de opening van de sporthal, werd het eerste stratenvolleybaltoernooi georganiseerd, met 36 teams. Dit had tot gevolg dat in september 1979 het ledental was uitgegroeid tot 180. Na wat schommelingen bedraagt het ledental nu 154.

In 1971 vonden de leden het wenselijk om een clubblad het licht te doen zien en het bestuur heeft zich hiervoor ingezet en in 1972 was het dan zo ver en was "Time - Out" een van de beste clubbladen van Ruurlo. En die traditie wordt nog steeds voortgezet.

Al snel na het oprichten is men gaan nadenken over het verkrijgen van extra inkomsten buiten de contributies. Dit heeft geleid tot een sponsorcontract met textielbedrijf Klemacon in 1975 voor 5 jaar. Helaas brandde dit bedrijf aan de Spoorstraat in 1977 af en kon het sponsorcontract niet worden afgemaakt. Daarna zijn nog diverse sponsoren gevonden die Tornax hebben ondersteund en dat is heden ten dage nog steeds het geval.

Ook de advertenties in het clubblad dragen bij aan de extra inkomsten en daarvoor zeggen wij deze adverteerders hartelijk dank.

In competitieverband is Tornax in de 3e klasse begonnen en zowel de dames als de heren zijn doorgestoten naar de 1e klasse en hebben daar menig jaar als geduchte tegenstander gefungeerd. De dames spelen nu in de 2e klasse en de heren nog steeds in de 1e klasse, maar onze jeugd komt er aan en verwachten wij binnen enkele jaren weer op een hoger plan ons partijtje mee te slaan. Niet alleen op wedstrijdniveau ging het Tornax voor de wind; ook de dames- en heren recreanten zijn in de loop der jaren uitgegroeid tot een vaste basis van onze vereniging.

Een stukje van Wim C.B. Besemer, medeoprichter van Tornax

Op 14 april 2004 speelden we van Orion H6 onze laatste competitiewedstrijd van dit seizoen tegen het 2e herenteam van mijn oude club Tornax en wisten die, tegen de verwachting in, met 0-4 te winnen. Na de wedstrijd nog even een korte nazit in jullie gezellige kantine en toen weer huiswaarts richting Doetinchem.

Als mede-oprichter indertijd van Tornax ben ik zo vrij geweest om een clubbad uit de hal mee te nemen, om nog eens te zien hoe het met jullie gaat. Met enige trots en weemoed stel ik vast dat Tornax zich snel ontwikkelde tot een bloeiende vereniging en dat in al die tussenliggende jaren is gebleven. Mijn welgemeende complimenten daarvoor.

Natuurlijk heb ik op aanwijzingen in jullie clubblad ook even jullie website bekeken. Onder de titel "organisatie" trof ik een kort stukje geschiedenis aan. Maar ik wil jullie ook graag even laten weten, hoe de aanloop was tot de oprichting van Tornax, jullie prehistorie:

Eind jaren 60 woonden mijn toenmalige verloofde Florence en ik beiden in Apeldoorn en werkten in Zutphen. Jong maar serieus, dachten we al aan onze toekomst en lieten ons in Zutphen en de omringende gemeenten inschrijven voor een woning. De woningnood was toen hoog en het aanbod schaars. Bovendien hadden we als piepjong stel voorlopig nog geen kans op woonruimte, maar het was toch verstandig om je alvast overal in te laten schrijven, want ook de jaren wachttijd zouden gaan meetellen bij de puntentelling voor de selectie. En daar kon je toen eigenlijk niet vroeg genoeg mee beginnen. Tot onze verrassing kregen we na ruim een half jaar verloofd te zijn begin 1968 een uitnodiging van de gemeente Ruurlo op de mat voor een kennismakingsgesprek op het gemeentehuis. Nodig voor de bepaling van de plaats op de wachtlijst. Tot onze schrik werden we vriendelijk ontvangen door de burgemeester zelf: Jonkheer De Beaufort enzovoort! Hij vertelde dat Ruurlo een groot contingent eengezinswoningen had mogen bouwen aan en rond de Wildenborchseweg om de lange wachtlijst met eigen inwoners te bekorten. Maar de huurprijzen vielen voor veel kandidaten te hoog uit, zodat Ruurlo ook mensen van buiten de gemeente ging oproepen, die zich hadden laten inschrijven.

Na wat uitwisselingen van persoonsgegevens en beleefdheden wilde de burgemeester ook onze interessen kennen en zo kwamen we op mijn volleybalhobby in Apeldoorn. Behalve een fanatiek speler had ik er de schoolvereniging "United" naar het lidmaatschap van de NeVoBo geleid en was op dat moment voorzitter van die club, die later "Alterno" is gaan heten. De goede man in zijn driedelig grijs werd helemaal enthousiast en wilde er alles van weten. De reden werd ook al snel duidelijk. In Ruurlo waren al twee pogingen gedaan om een volleybalvereniging op te richten, maar beide keren zonder resultaat. Als ik wilde beloven bij een eventuele vestiging in Ruurlo me te willen inspannen om het volleybal in Ruurlo dan eens echt goed van de grond te krijgen, wilde hij er wel voor zorgen, dat ik hoog op de wachtlijst zou komen. In mijn jeugdige overmoed heb ik dat toen toegezegd en 14 dagen later lag er weer een brief van de gemeente Ruurlo op de mat. Niet met een plaatsnummer op de wachtlijst, maar met een huisnummer aan de Wildenborchseweg.......

Helemaal door het dolle hebben we dat aanbod per omgaande geaccepteerd en voorbereidingen voor een gedwongen huwelijk getroffen, ondanks verzet van wederzijdse ouders vanwege zoveel onbezonnenheid. We hadden wel al wat huisraad verzameld en geld gespaard, maar dat was toch onvoldoende voor een goede start. Maar bij de voorbezichtiging van onze eerste woning troffen we ook als medebewoner van ons blok de jonge directeur van het éénmans-Amro-bankje in het dorp en hij had daar wel een oplossing voor. Met een kredietje werden de ontbrekende spullen gekocht en eind mei 1968 zelfs een huwelijksreisje gemaakt.

In de zomer ben ik toen gaan informeren, wie de eerdere mensen waren, die een volleybalvereniging hadden geprobeerd op te richten. Zo kwam ik bij Rien Welbergen aan de deur en kreeg een warm onthaal bij nog zo’n volleybalgek. Hij zag het weer helemaal zitten en ter plekke verzonnen we de eerste stappen. Zijn moeder had aan huis het agentschap voor de toenmalige "Graafschapbode", waarin we toen een oproep hebben geplaatst voor leden en bestuurders voor een nieuw op te richten volleybalvereniging in Ruurlo. De aanmeldingen stroomden binnen en in de herfst van 1968 zijn we toen met twee trainingsgroepjes begonnen in het gymzaaltje aan de Schoolstraat met Rien Welbergen als kundig en gedreven trainer. Voor de vereniging in oprichting meldden zich als bestuurders nog twee "importers" aan: Bert Bennink en zijn vriend en buurman Martin Danko, gezellig ondersteund door hun respectievelijke echtgenoten. We gingen aan de slag met concept-statuten en huishoudelijk reglement. Eerst dachten we nog in september 1969 te kunnen starten met een dames- en herenteam in de 4e klasse van de NeVoBo afdeling Oost. Maar dat duurde door allerlei technische bezwaren van die kant helaas nog tot het voorjaar van 1970 voordat de oprichtingsvergadering kon worden belegd. Die heb ik nog wel voorgezeten, maar ik wilde geen kandidaat zijn voor het eerste bestuur, omdat ik inmiddels in Doetinchem was gaan werken en daar door woningruil uitzicht had op een huis. Bij de andere mede-oprichters was het bestuur in goede handen.

Kort daarna ben ik toen naar Doetinchem verhuisd en daar bij Orion gaan spelen dat net 2 jaar bestond en uitkwam in hetzelfde oranje shirt als Tornax. Ik kwam terecht in een team met leeftijdgenoten van midden twintig. Met de vaste kern van dat team speel ik nu al 34 seizoenen onafgebroken samen in de seniorencompetitie. Inmiddels zijn we wel rond de 60 levensjaren en afgezakt in de 4e klasse, maar we zijn nog altijd gretig om te winnen. De laatste 15 jaar hebben we bij herhaling in een poule met een team van Tornax gespeeld, wat voor mij steeds weer een beetje "thuiskomen" is geweest. Leuk om dan de oude maten weer even te ontmoeten, hoewel die nu naar de recreanten zijn overgegaan: Meindert, Gerrit en consorten. We zullen ze binnen enkele jaren wel volgen naar de veteranen, want volleybal kun je spelen tot je tachtigste............ Dan maak ik hopelijk het 50-jarig bestaan van Tornax nog wel mee als volleyballer van 75 jaar!

Veel voorspoed gewenst met Tornax,


Wim C.B. Besemer, Doetinchem