U bevindt zich hier: Home » Nieuws


Tornax nieuwsfeed!Tornax nieuwsfeed! |

Nieuws

30 oktober 2010

Heren 1 op het tandvlees langs Bovo


Zaterdag 30 oktober 2010 Tornax Heren 1 – Bovo Heren 3

Uitslag: 3-2

Het was weer zover. Na een speel vrij weekend was het nu de beurt aan de mannen uit Aalten. Om op bezoek te komen in de sporthal in, het altijd mooie, Ruurlo.

De mannen van Bovo stonden, net als wij overigens, op 11 punten, uit 4 wedstrijden. Dat was in onze competitie niet bijzonder. Er waren namelijk 5!! Teams met dat aantal punten uit dat zelfde aantal wedstrijden. Het blijft een bijzonde poule.

Voor zover we van de stand uit konden gaan, kon het wel een zware pot worden. Van mijn Aaltense informant kreeg ik ook al door dat ze ‘best goed’ waren. Maarja, wat koop je daarvoor.

Maar zoals al snel bleek. Was het een ploeg met wel wat aanvallende capaciteiten en met name veel lengte. Het plan voor ons was dus heel duidelijk. Passen, passen en nog eens passen. Als de pass niet goed was, konden we de spulletjes wel inpakken.

De wedstrijd werd goed begonnen, door uw mannen, in de oranje shirts. Er werd snel een gaatje geslagen. Dat gaatje werd later door Bovo dicht geserveerd. Oorzaak: Een jongeman met een staartje die ‘tennis’ ballen afvuurde op ons. En dat zorgde eventjes voor wat probleempjes in de verdediging van ‘het andere oranje’. Des te knapper was het dat wij na deze mentale tik, ons spel weer oppakten. En opnieuw een gat sloegen. Wat voor Bovo niet meer te belopen was. 25-20

De 2e set was wat stabieler. Er werd vaak goed gepassed aan onze kant. Waardoor we de druk bij Bovo neer konden leggen. Die op deze manier niet helemaal in hun spel kwamen. Wij konden deze set, heel duidelijk, het spel maken. Hierdoor konden we de set, zonder al te veel drama, met 25-21 naar ons toe trekken.

Zolang Bovo kraakte, waren ze nog aan het volleyballen. We wouden dan ook in de 3e set, de zogeheten genadeklap uitdelen. We waren weer vrij goed uit de startblokken. En weer konden we Bovo ons spel opleggen. Dit ging allemaal vrij aardig. Maar ik kan niet ontkennen, dat er een gevoel van verslapping was. Langzaam maar zeker sloop er misschien wat nonchalance in het team. Een beetje van ‘We zijn er bijna’. We waren er ook bijna. 23-18 stond er op het telbord, toen Bovo nog weer aan service kwam. Alleen toen kwam het eventjes heel beroerd uit. Het was niet dat we passend geen antwoord hadden, op de serve van Bovo. Maar aan het net kwamen we er eventjes niet uit. Bovo kreeg hierdoor weer goeie moed. En dat was nou even niet de bedoeling. Hierdoor lieten we Bovo komen en komen. En uiteindelijk konden we zelfs niet verhinderen dat ze de set wonnen met 23-25. Zuur, heel zuur.

Dit maakte het toch wel eventjes anders. Bovo had weer goede moed gekregen. En wij moesten een mentale tik incasseren. In de 4e set ging het ook allemaal wat stroever. Er werd meer naar elkaar gekeken en er zat veel minder overtuiging in het spel. Nou weet ik van mezelf dat ik voor de wedstrijd te weinig gegeten had. Waardoor de krachten, nu langzaam weg ebden. Ik geloof dat ze dit, in het wielrennen, een ‘hongerklop’ noemen. Dit leek even de algemene tendens te zijn bij Tornax. Her en der gingen er ook wat kopjes hangen. Maar door nog een beetje aan te zetten, in het eind van de set, werd het toch nog even spannend. Maar dit kon niet voorkomen dat we,de set wederom moesten afstaan aan Bovo. 25-23

Inmiddels was het in de rest van de zaal, stil en kil. Alle andere wedstrijden waren allang af. En alleen de echte die hards, de echte fans, vaders, moeders, vrouwen en kinders, zaten nog op de tribune. En dan was het nu een kwestie van zo snel mogelijk die 15 punten halen. Desnoods puur op karakter. We gingen met 2 punten achterstand de wissel(van kant) in. Bovo kwam vervolgens nog tot 12-9. Ik hoorde Gert toen nog schreeuwen dat het maar 3 punten waren. Binnen no time waren het 0 punten. Eventjes later stonden wij op matchpoint. De wedstrijd werd vervolgens beslist via het blok van Bovo. Waar de bal hard, bovenin werd gerost, waarna deze buiten de lijntjes neerviel. 15-12

Opluchting alom. Dan toch nog 3-2. Toch nog gewonnen. Met een licht heroïsch gevoel. Maar ook de nare gedachte in het achterhoofd dat het best 4-0 had mogen zijn…

Groetjes,

PP