U bevindt zich hier: Home » Nieuws


Tornax nieuwsfeed!Tornax nieuwsfeed! |

Nieuws

7 november 2010

Heren 2 vecht tegen Vodden


06-11-2010 Dash – Tornax 2-3

Op een regenachtige dag mocht heren 2 afreizen naar Vorden.  Wat In het Nedersaksisch Vodden betekent. Dus wij zouden Dash maar es mooi op z’n vodden geven.

Remco kon en mocht zich even losrukken van zijn zwangere vrouw die, zoals hij zo mooi formuleerde, “de wc-pot meer omarmde dan hemzelf”. Ramon was ook weer hersteld en stond te popelen om het veld weer in te gaan. En Ap, Ap begon deze wedstrijd op de tribune. Nee geen disciplinaire straf of zo maar soms moet je keuzes maken. Wel hadden we hem graag op de bank gehad maar de scheids dacht daar toch iets anders  over. Maar daar later meer over. Marcel, de meest zachtaardige speler in ons midden, had zelfs zijn dotjes van kinderen meegenomen. Om papa eens te zien strijden. Naar ik vernomen heb zijn de kinderen na de wedstrijd enige tijd opgevangen om de psychische schade  te beperken. Maar ook hier later meer over.

Iedereen kent het wel je moet examen doen, een test of iets anders waar je zenuwachtig voor bent. Onze scheids had ook zo´n dag vandaag. Nee hij moest niet afrijden, nee zelfs niet afdansen. Nee, hij moest worden beoordeeld. Nee niet zijn geestelijke gemoedstoestand. Wat dan wel zult u denken. Onze scheidsrechter werd vandaag beoordeeld op zijn fluiten. Als aanvoerders van beide teams werden wij hierop voor de wedstrijd door hem op geattendeerd. Alles moest dus volgens het boekje. Het leek wel of we Olympische finale moesten spelen. Iedereen achter de streep, niet te vroeg het veld in. Ja zelfs de noppen onder de schoenen werden gecontroleerd op bramen.
Ap, vandaag onze tribuneman, werd voor aanvang van de eerste set door Bennie gevraagd om ook plaats te nemen op de reservebank. De aanvoerder van de Voddenaren moest denk ik zijn toch al smetteloos witte schoenen nog witter maken. Hij liep naar de scheids en riep dat dit toch echt niet kon. Ap moest dus weer richting de tribune. De toon was gezet…

Toch ietwat geagiteerd begonnen we aan de eerste set. Door meteen de druk er goed op te zetten konden de Voddenaren geen vuist maken. Alle hoeken hebben we ze laten zien. Aan het eind van de set lieten we de teugels wat vieren waardoor Dash wat dichter bij kon komen. Het was echter te laat, Tornax kon de 1e set redelijk makkelijk op haar conto schrijven.

De tweede set begon moeizaam. Dash had de gaatjes gedicht en wij konden aanvallend geen vuist meer maken.  Beide teams vochten dus om de punten. De scheids die tot dan toe onzichtbaar was, en zo hoort het ook, begon zich ook te roeren. Zoals wel vaker gebeurt in een wedstrijd gaan spelers weleens emotioneel reageren. Zolang dit binnen de perken blijft ben ik hier een groot voorstander van. Sport is Emotie en Emotie is Sport. En als er niemand beledigd, geschoffeerd of anderszins emotioneel wordt geraakt moet een scheidsrechter hier rekening mee houden.
U kent hem nog wel Marcel, vader, voorbeeldig echtgenoot, 20 jaar volleybal ervaring en…nog nooit een kaart gehad. Ja wel een paar in de vakantie maar die waren van zijn vele vrienden. Ik bedoel natuurlijk een gele dan wel rode kaart. Wat gebeurde er nu eigenlijk. De scheids, altijd nog wat onwennig vanwege de beoordeling, gaf ballen in en uit. Iets dat trouwens wel prettig is als dat gebeurt. Maar als speler kun je de ballen soms anders zien dan de scheids. Meestal wil je een bal in of uit zien al naar gelang het het beste uitkomt. Als de scheids dit dan anders ziet ben je teleurgesteld. Deze teleurstelling moet op een of andere manier geuit worden. Marcel gaf dus aan  dat de bal volgens hem juist niet in of uit was. De scheids zag vanuit zijn ooghoek de beoordelaar ineens rechtop gaan zitten. En had meteen iets van, shit dit moet ik meteen goed aanpakken. Er werden dus ook geen halve maatregelen genomen. Onze aanvoerden moest op het matje komen en moest onze lieftallige vader en echtgenoot op zijn fouten wijzen. En langzaam ging een potje volleyballen niet alleen maar over volleybal. Bij elke kreet werd bang naar boven gekeken of dit niet verkeerd werd opgevat.

In de derde set, de 2e verloren we, gingen de zaken niet veel beter. De scheids bleef op een vreemde manier aanwezig.
Maar de heren van Tornax moesten aan de bak. We stonden immers weer gelijk. Maar het liep niet meer. Automatismen die anders zo vanzelfsprekend waren waren ver te zoeken. Bij Dash ging alles steeds iets beter. Dus ook deze set werd verloren.

Dan de 4e set. Marcel die steeds meer het gevoel kreeg dat die een opgejaagde Al Qaida terrorist was en door scheids elk moment kon worden opgepakt. Elke beweging en opmerking  werd door de scheids op een weegschaaltje gelegd en afgewogen. En ja hoor, onze liefhebbende echtgenoot, vader van dotjes van kinderen en nog steeds kaartloze speler was aan de beurt. Hij zou een drempel zijn overschreden. Een gele kaart was gegeven. De kinderen helemaal overstuur, Marcel van de kaart en het team van slag. Maar door deze kaart werd er een gigantische adrenaline injectie gegeven aan het team waardoor Dash toch nog aan de kant worden gezet.

De vijfde set was spannend. Het ging gelijk op maar Tornax kon na de wissel het betere spel laten zien. En zo konden we toch nog 3 punten op ons conto laten bijschrijven.

Nu lijkt het misschien dat ik de scheids de schuld geef van de verloren sets. Maar dat is niet juist. Ik vond namelijk dat die goed vloot. Natuurlijk zie als scheids wel eens iets verkeerd. Daar moet je je als scheidsrechter ook van bewust zijn. Daarom ook moet je je kunnen inleven in de emotie van de spelers. En zolang een speler binnen redelijke normen blijft moet je daar als scheidsrechter mee om kunnen gaan. Doe je dat niet dan gaat het niet meer om de in en uit ballen, maar de reactie op de die beslissing.

Der Alte