U bevindt zich hier: Home » Nieuws


Tornax nieuwsfeed!Tornax nieuwsfeed! |

Nieuws

27 maart 2011

Gemini 2 - Tornax 2, de lange versie


Alsof er iets goed te maken viel….. Na de smadelijke thuisnederlaag tegen Geminini H2, de laffe broedermoord op onze Jesse (niemand komt aan onze Jesse) waren de godenzonen van Tornax H2 gebrand op revanche. Aan de voorbereiding lag het niet. Woensdagavond stonden Marcel (oppas geregeld), Hans (spijbelen van studie) en ondergetekende (nix beters te doen) in de sporthal. In de kleedkamer die normaal stijf staat van testosteron en zweetlucht klonken nu wat damesgeluiden.

Ok, we zijn niet binnen wezen kijken maar volgens mij was er een damestoernooi aan de gang. Niet in de kleedkamer, wel in het veld. Na een straffe bak koffie togen wij huiswaarts. Ik zal nog eens vragen of we ook een kwart van onze contributie terugkrijgen want 1 keer per 4 weken valt onze training uit. Uitwijken naar de maandag is helaas niet voor eenieder van ons weggelegd (tenzij je een flitsscheiding ambieert). Kortom, een teveel aan energie. Dat fenomeen was ook bij onze overige teamleden merkbaar.

We zijn op het stalen ros richting Borculo getogen aangezien er een teametentje (9 mannen, bier en stoere praat) aan vast zat. Achteraf gezien is het de vraag of dat een verstandige zet was. In conditionele zin gesproken dan. Nadat we rustig fietsend op weg waren, we drie noodstops met AED en accuklemmen hadden gemaakt, Remco alweer meer gezweet had dan er aan vocht aanwezig was in de krat bier die bij hem achterop zat (of zat toch de kampeeruitrusting in die tas???) kwamen we in Borculo aan. Onderweg nog een telefoontje van der Alte: waar zijn jullie. Der Alte was nl al met de auto naar de sporthal met als smoes dat er bloemen voor dames 1 gehaald moesten worden in verband met het aanstaande kampioenschap. Dat is natuurlijk de goden verzoeken want bloemen zijn bederfelijke waren (ik zou zeggen: koop een paar flessen wijn. Wordt je geen kampioen heb je toch wat te doen……).
Kortom, de warming up hadden we al gehad. Normaal gesproken begin je dan aan de wedstrijd. Niet zaterdag. Rond half vijf mochten we het veld op. De bistro werd al gebeld: noodscenario. En niet voor de laatste keer.

Inspelen werd wel lekker fanatiek gedaan, inslaan ging ook aardig. Tot de eerste set begon, toen bleek het wat minder. Beetje slap en ongeconcentreerd op de belangrijke momenten en tot overmaat van ramp een scheidsrechter die iedereen te vriend wilde houden maar enigszins beïnvloedbaar was (25-21). Ik zal maar zeggen: de eerste sets floot hij niet mee…. Maar uiteindelijk doe je het natuurlijk zelf (of niet) en verlies je de eerste set. Tweede set goed opgepakt en Gemini werd met fris spel van de vloer gespeeld (14 punten haalden ze). Dat leek een goede opmaat voor de derde set, niets was echter minder waar. Daar zakten we vlot weg nadat we een paar wissels hadden toegepast. Enig herstel volgde nog wel maar vrij kansloos met 25-17 er af. Dit kon niet waar zijn. Gretig, willen winnen en toch met 2-1 achter. Wat is hier aan de hand? Toch een te zware fietstocht?
Ondertussen werd op veld 2 dames 1 kampioen. Kwamen die bloemen die onze attente Alte gehaald had nog goed van pas. Samen met Hans werd de bloemenbus leeggehaald en de dames gefeliciteerd met deze prestatie van formaat. Dus er moest tussen de sets door ook nog gezoend worden. Aat was wel op z’n hoede dat er geen onoirbare zaken plaats vonden (die ik in dit verslag niet mag benoemen omdat er anders gecensureerd wordt door de webmaster of ik me achteraf moet verantwoorden bij de voorzitter). De aandacht was er bij de mannen even niet bij en dat hebben we geweten.
We dachten dat we alles gehad hadden maar toen gebeurde het. Net begonnen aan de vierde set stortte Remco met een woeste schreeuw ter aarde (na zijn stervende zwaan imitatie aan het net). De routiniers onder ons dachten direct aan een zesdubbel gescheurde kruisband met rondvliegende meniscus. Een soort knie die ook naar voren scharniert, je kent dat wel: open beenbreuk, intuberen en dergelijke. Veel zorgelijke gezichten en een kermende Remco. Tegenstanders ook onthutst. Donkere wolken pakten zich samen boven de sporthal, de hemel huilde. Toen gebeurde er iets vreemds. Wij deden onze ogen na enkele minuten open (want die waren van de schrik helemaal dicht zodat het gekerm een nog indringender geluid was) en er bleek niets te zien aan de buitenkant van de knie. Dit verklaarde ook de zelfdiagnose van Remco: kraaaaaaaaaaammmmpppppppp!!!! Hierop riepen wij in koor met onze tegenstanders: opzouten, het veld uit. Hoe durf je ons zo te laten schrikken!!! Maar het zag er wel echt pijnlijk uit, dus Hans voerde meteen zijn medicinale genezingsdans uit. Deze lukte echter maar ten dele dus we moesten Remco met twee man naar de bank slepen en daarna zelf weer het veld in. Hans nam Remco’s plaats in. Maar, o wee, o wee, dat ging drie punten goed. Vervolgens landde hij op de voet van een tegenstander en dat vond de enkel van Hans niet zo leuk. Dus in navolging van der Alte (wedstrijd tegen Pajodos), moesten we Hans van het veld dragen naar een plek om even bij te komen want het was helaas mis. Two men down, set 4 nog te spelen. Nadat we Hans goed weggelegd hadden voor een massage met happy ending gingen we het veld weer in. We zijn in zo’n mooie cirkel gaan staan, broederlijk elkaar omarmend en hebben toen gezworen onze gevallen kameraden te wreken. Ondanks of dankzij (vrij naar Bordewijk’s  Karakter) wonnen we deze thriller met 25-23. En dan zwijg ik nog over de momenten dat de scheids ons adrenalinegehalte naar onverantwoorde hoogte liet stijgen door plafondballen goed te keuren (een plafondbal is een bal die het plafond of een daar aan hangende lamp raakt).  Piepend en krakend. Jesse kwam op stoom, Ramon pakte z’n puntjes goed mee, kortom we draaiden. Gezien de malheur in deze set zou ik zeggen: een prestatie van formaat heren!


Toen set 5. Zuurstofmaskers, massage (zonder happy ending), mars/snickers, clenbuterol en epo maar we stonden er. Even dreigde zelfs der Alte met z’n rollator het veld in te komen maar het was niet nodig. Conditie (of gebrek daaraan) was voldoende om de set met 15-8 naar ons toe te trekken. Dat ging zo gemakkelijk dat ik me afvroeg waarom deze wedstrijd vijf sets moest duren. Maar goed, da’s gezeur achteraf en daar heb je niks an.
In de kleedkamer bestudeerde Bennie het been van Remco. “Zo, die is best dik” zei hij. Waarna wij niet begrijpend naar Remco keken. Bleek het toch z’n knie te zijn. Na een welverdiend biertje kwam er weer wat leven in het volk (eerst de bistro weer bellen dat het later werd en er een aantal personen helaas afgevallen waren, troika hier, troika daar, overal zit paardenhaar).*
Na de sight seeing tour door Borculo (nooit geweten dat dat gat zo groot was) kwamen we bij de Olliemölle). Bevreesd zag men de strijders van Tornax binnen komen. Men had de verbouwing immers net achter de rug. Maar deze vriendelijke reuzen aten gewillig alles wat ze voorgeschoteld werd (alhoewel sommigen toch liever het steakhouse hadden aangedaan). Voldaan togen we terug naar Ruurlo om nog een biertje (of twee) te drinken in de Tapperij (alhoewel we onderweg daarnaar toe een aantal teamleden zijn kwijtgeraakt)*. Gelukkig kwam Leendert na een telefoontje vlot naar de kroeg. Het kostte verdacht weinig moeite om hem te overtuigen naar de kroeg te komen. Ik zeg wel overtuigen maar het was eerder afremmen. Ik had de telefoon nog niet opgeborgen of hij was er al. Zijn bloedjes van kinderen liet hij alleen thuis. Bij thuiskomst was zijn huis dan ook in een onneembare vesting veranderd en heeft hij de nacht buiten door moeten brengen. Respect Alte! Mannen moeten wat voor hun teamgenoten over hebben. We hebben ons de overwinning goed laten smaken en het bleef nog lang onrustig thuis bij Jesse aan de keukentafel……..

 

- Voor de jeugdigen onder ons: dit is een liedje van drs. P. waarin een familie op een arreslee achtervolgd wordt door een roedel wolven. Om de stad op tijd te bereiken wordt het ene na het andere gezinslid opgeofferd. Tenslotte bereikt niemand Omsk (net 3 werst te ver)