U bevindt zich hier: Home » Nieuws


Tornax nieuwsfeed!Tornax nieuwsfeed! |

Nieuws

1 oktober 2011

Jongens A op heroïsche wijze naar overwinning


Jongens A boekt hectische winst op Wivoc.

Na de 4-0 verliespartij van afgelopen weekend was het vandaag tijd voor de eerste thuiswedstrijd van het seizoen. Nu is er in essentie niet zoveel speciaals aan een eerste thuiswedstrijd van het seizoen. Je hoopt dat er een beetje publiek aanwezig is en je probeert hem natuurlijk met alle geweld te winnen. Maar wanneer deze wedstrijd een tweeluik tussen Tornax JA en Wivoc betreft dan brengt dat de nodige gemoederen in beweging.

Nu was vandaag sowieso al een ander soort zaterdag dan normaal gesproken. Normaal gesproken blijf ik voor een thuiswedstrijd tot ongeveer 10 uur in mijn nest leggen en dan sta ik op om met alle gemak en in alle traagheid mezelf voor te bereiden op de wedstrijd. Ik kom dan ruim op tijd aan in de hal en dan wordt er een net opgebouwd. Maar vandaag was er niks van dat alles. Vandaag moest er namelijk voor de wedstrijd eerst nog een goflclinic gevolgd worden door Tobias en mij. Waarom? Dat weet ik nu nog steeds niet, maar feit blijft dat we na een verfijnd potje golf als een malle richting Ruurlo moesten fietsen om nog op tijd aan te komen. En dan is 'op tijd' nog een relatief begrip, want we hadden van te voren al aan onze coach bericht dat we iets later kwamen, maar nog wel op tijd voor het inspelen. PP reageerde op de enige juiste manier: "klootzakken."

Enfin, de hectiek was dus alweer sterk vertegenwoordigd op deze zonnige en warme ochtend, en deze stond nou niet bepaald op het punt om zetels te verliezen. Toen ik de kleedkamer binnenkwam was het meteen al raak, ik zag een veel te groot percentage van onze spelers nog binnen zitten. Een paar seconden later kwam PP ons het veld op schoppen. Om een net op te bouwen, terwijl de fullprofs van Wivoc al met een bal aan het overspelen waren. Lekker hectisch weer. Na het net te hebben opgezet konden we gaan inspelen, hierna kregen we nog even een kort speechje van PP en toen konden we beginnen, althans, in principe.

Want de eerste set was niet best. Alhoewel de score toch nog redelijk gelijk op ging maakten we een hoop fouten. Vaak stonden we niet goed gepositioneerd en passes vlogen allerlei kanten op, voornamelijk door een gebrek aan goede techniek of door niet op tijd te reageren op een situatie. Gelukkig was Wivoc niet echt bij de les want het gros van de aanvallen van Wivoc kwam in het net terecht. Gunstig, maar niet genoeg voor ons om de set over de streep te trekken. Wivoc trok uiteindelijk aan het langste eind en zette de stand op 1-0.

De tweede set was niet veel beter. Weer begonnen we zwak aan de set. Als mijn geheugen het bij het rechte eind heeft dan stonde we in een paar luttele minuten op een 6-0 achterstand, een achterstand die we niet meer weg zouden werken. Het spel was ongecontroleerd, chaotisch en zonder lijn. Simpele dingen die eigenlijk 100% goed zouden moeten gaan die faalden. Zo werden er bijvoorbeeld ballen bovenhands in het net gespeeld in plaatst van eroverheen en belandde de bal meer dan regelmatig op de grond bij een standaard verdedigende actie. Hectiek dus. Aan het einde van de set kwamen we nog knap terug maar we bleven te veel foutjes maken, ook deze set ging naar de Winterswijkers.

Tijd voor een inhaalslag dus en niet zo'n kleintje ook. Deze achterstand hadden we compleet aan onszelf te danken. Nu moest er gepresteerd worden. Geen slap gelul, maar gewoon winnen. Even leek het erop dat ook deze set niks zou gaan worden. We stonden weer slecht te verdedigen en binnen no time was de stand 0-7. Na de door PP aangevraagde timeout en de bijbehorende donderspeech ging het beter. We maakte verdedigend wat minder fouten en langzaam begonnen we ook wat leuke aanvallen op te zetten, alsof we alle schroom van ons afgegooid hadden. Met iedere aanval groeide het vertrouwen en binnen een paar minuten stonden we weer gelijk met Wivoc. Een soort over-mijn-lijk-mentaliteit leek langzaam aan in het team te groeien. No way dat wij Wivoc hier zo makkelijk zouden laten winnen. Natuurlijk was het spel nog niet foutloos maar geleidelijk aan leek het alsof we er weer vertrouwen in kregen, we speelden gedurfder en met name de buitenaanval met Ruben ging er in als koek. Appelkoek welteverstaan, met nootjes. Het lijkt een smerige combinatie, maar het is erg smakelijk. De derde set werd overtuigend binnengesleept en de Tornax trein was nog lang niet bij zijn bestemming aangekomen.

De vierde set werd gespeeld met de zelfde overtuiging. Service druk leek het antwoord op al onze problemen, zet een beetje druk op onze winterse rivalen en ze krijgen het gelijk moeilijk. Na een indrukwekkende inhaalrace wonnen we ook deze vierde set en konden we beginnen aan de vijfde en beslissende set. Voor ons was het al beslist, wij zouden gaan winnen, alleen moesten we het nog even laten zien.

En dat lukte aardig, de rollen omgedraaid deze keer. Na een mooie opslag serie van Bas stonden we al vrij snel met 5-0 voor. Makkie zou je zeggen, en daar zat juist ons probleem. We probeerden soms dingen ietwat te mooi te doen en zochten niet meer naar de makkelijkste oplossing en zodoende begonnen we weer wat slordiger te spelen. Een timeout leek de oplossing. Even focussen, eventjes weer richten op je eigen taak. Zo gezegd zo gedaan. We speelden de set rustig uit en al snel stonden we op een 14-11 voorsprong, waarop de nummer 1 (die stoere, met die mouwen van zijn shirt opgestroopt) van Wivoc blijkbaar nog even moest reageren. "Nog maar 4 punten jongens!" riep hij overtuigend, maar wanneer hij zelf niet realiseert dat je er op dat moment als Wivoc zijnde nog 5 moet maken dan lijkt het me al duidelijk. Ook deze set was voor Tornax en het winnende punt werd uitbundig gevierd. Alsof we zojuist de Champions League hadden gewonnen, zo denderden we over het veld. Maar dat is ook wel een keer leuk.

Wivoc werd bedankt en toen ik na afloop nog even met PP stond na te praten over het scoreverloop adresseerde hij ons op dezelfde manier als dat hij eerder deze dag al had gedaan. "Klootzakken."

Dit wedstrijdverslag werd u met plezier gebracht door een euforische Rien Wolsink,

Voel u gegroet.